Bir yandan meslek gereği koşturmalar, bir yandan yine mesleğe bağlı toplantılar, zaman darlığı gibi etkenlerle doktor-eczane ilişkilerimi düzenli sürdüremiyorum. Bu halim “terzi kendi söküğünü dikemez” özdeyişiyle örtüşüyor.
Güncel sağlık sorumlarım için ilaç gerektiğinde parasını ödeyerek alıyorum. Kendime bir ölçü koydum; 10 liranın altındaki ilaçlarım için tekrar tekrar reçete yazdırmıyorum. Tabii kendi koyduğum sınırı aşıp daha pahalı ilaçları da parasını ödeyerek aldığım çok oluyor.
Hem sağlıkla ilgileniyorum hem de ilaçlarımı doktora danışmadan kendi başıma alıyorum sanılmasın. Tabii ki, hekim dostların tavsiye ettiği ilaçlardan söz ediyorum.
Asıl söylemek istediğim kendimce SGK’ya bu yolla verdiğim destek!
Önceki gün, TV programında İstanbul Eczacı Odası Başkanı Semih Güngör bey konuğumdu. Semih beyden öğrendim ki, bu tür destek veren gönüllü yurttaş sayısı hiç de az değilmiş.
Doktora ve ilaca erişimin kolaylaşması sonucu 17 milyara dayanan ilaç giderlerinin SGK’ya baskısını dikkate alınca vatandaşın yaptığı desteğin önemi de ortaya çıkıyor.
Güngör bey, “vatandaşın bir ölçüsü var” dedi, “genellikle 15 liranın altındaki ilaçları cebinden ödüyor.”
Her seferinde aile hekimine gitmek, beklemek, yol parası ödemek, çalışan kişiyse işyerinden ayrılmak… Bazı hallerde 15-20 liralık reçetenin astarı yüzünden pahalı olabiliyor. İşin içine bir de muayene bedeli girince…
İEO Başkanı Semih Güngör, vatandaşın küçük reçeteleri cebinden ödeme tercihiyle ilaç harcamalarındaki yıllık artış oranının frenlendiğini belirtiyor.
Bunun ne oranda olduğu tam olarak bilinmiyor ama SGK’ya gönüllü olarak yapılan bu desteğin işe yaradığını söylemek yanlış olmaz.