Günlerdir genç bir kadının ölümüyle ilgili olarak toplumsal olarak kendimizi aklamaya çalışıyoruz. Özel hayatın mahremiyeti, gazecilik meslek ilkeleri gibi kavramların yakınından geçmeyen yazılarla rating, tiraj peşinde koşup duruyoruz.
Durup kendimize bakacağımız bir zaman olur mu bilmiyorum. Baktığımız ayna toplumsal iki yüzlülüğümüze ne kadar yansıtır onu da bilmiyorum. Ama bir insan, bir kadın ve gazeteci olarak Defne Joy Foster'ın ailesinin yaşadıklarından utanıyorum.
Yoldaki inşaat çukurunun, trafik kazasında yaralanan insanın etrafına toplanıp konuşup durmuyor muyuz? Bana aynen bu görüntüyü hatırlatıyor yaşananlar.
İnsanların özel yaşamını, namusunu, ahlakını ilişkilerini tartışıp bir tek niye "112 aranmadı" diye sormuyoruz. İnsan olarak Defne'nin hikayesinde bizim tek bir soru hakkımız var: "112 niye aranmadı?"
Bu sorunun yanıtını toplumsal olarak verir noktaya gelirsek hep birlikte acil bir olay yaşandığında işleyen bir sistem olduğunu göreceğiz ve güvende olacağız. Paniğe kapılmadan 112'yi arayıp, evin adresini doğru tarif edip, paniklemeden evin tüm ışıklarını yakıp birinin camda ambulansı beklemesini sağlayacağız. Telefonda 112 görevlilerine doğru dürüst adres vermesini öğreneceğiz. 112 telefonunu saçma sapan nedenlerle arayıp çalışanları taciz etmeyeceğiz, gerçek acil vakaların 112'ye ulaşmasını engellemeyeceğiz.
Hepsinden önemlisi yok yere daha az öleceğiz...