Mesleğimiz gereği zaman zaman, sistemin sorumluluğunu taşıyan siyasi erkin temsilcileri ve sağlık sektörünün karar mekanizmalarında görev alan üst düzey bürokratlarla olsun, kamu ya da özel sağlık kuruluşları yöneticileri ve uygulama aşamalarında çalışan bilim insanlarıyla olsun, çeşitli vesilelerle aynı ortamı paylaşıyoruz.

Sektör içindeki dostlarımız bilirler; bir medya mensubu olarak Türkiye’deki sağlık sisteminin yapısı, eksiği gediği, dünyadaki yeri, işlevselliği ile ilgili pek çok tartışmada bizler de yer alıyoruz. Toplantılarda tartışmalarda, kâh katılımcı, kâh konuşmacı ve tabii çok zaman da haberci olarak görüşlerimizi söylüyor, birikimlerimizi paylaşıyor, yeni verilere erişmek için sorular soruyoruz.
Bütün bu ortamlarda bilimsellikten yanayız. O bakımdan öyle “mucize” tanımlı söylemlere yakın duramıyoruz. Zaten bulunduğumuz ortamlar bilim insanlarının görüş alış verişi için oluşturulduğundan “mucize” sözünden destek umanlar “pek” olmuyor. “Hiç olmuyor” demekten yanayım, ama geçenlerde İstanbul’da konuşmacı olarak katıldığım bir toplantıda değerli bir hekim dostumuzun yaptığı gibi, “mucize” ifadesini kullananlar olduğu için “hiç” yerine “pek” demeyi tercih ediyorum.
Nasıl ki bilim; verilerin, sonuçların, söylemlerin “kanıta dayalı” olma ilkesini benimsiyorsa, medya mensubu olarak – kendi adımıza- biz de “kanıta dayalı” haberi, bilgiyi tercih ediyoruz. Bu nedenledir ki, sitemizin adının altında “kanıta dayalı haber” ifadesi yer alıyor.

O toplantıda “mucize tedavi”den söz eden hekim dostumuza söylediğimi sizlerle paylaşmak istiyorum. İleri teknolojinin sunduğu olanaklarla erişilmiş yeni bir tedavi yöntemini, bunu sağlayan bir cihazı, bunu Türkiye’ye getiren girişimciyi, insanımıza sağladığı tedavi olanaklarından ötürü elbette takdir ederiz. Ama bunu “mucize tedavi” diye tanımlamayı, özgün bir konuda sağladığı yararı tüm hastalar için geçerli gibi göstermeyi doğru bulmayız. Kanaatimizce bu, umut vermek olmaz, umut pazarlamak olur.

Aslında bir anlamda, sağlığı bozulan ve bırakılsa ölüme gidecek bir insanın normal yaşama dönmesini sağlamak zaten mucizedir. Bu anlamda mucize, hekimliğin doğasında, özünde vardır. Hekimlik de bunun için vardır.

Türkiye için “tıpta mucize nedir?” diye sual edilecek olursa…
Bize göre, tıpta mucize; bir hastanın hekime koşulsuz ve kolay erişebilmesi ve bir hekimin, hastasına –gönül huzuru içinde- en az 20 dakika zaman ayırabilmesi, onu dinlemesi, hastasına dokunması, hastalığını ve tedavisi için izleyeceği yolu ayrıntılı biçimde anlatabilmesidir.
Eğer, bu en az 20 dakikalık süreyi ve içindeki eylemleri, “parayı bastıran” alıyorsa; o zaman “tıpta mucize=para”dır.